Leven. Dood. Leven is een voorwaarde voor de dood. En andersom. Het is het enige dat een mens écht zeker weet. Er is geen ontkennen noch ontkomen aan. En toch ben ik er bijna nooit mee bezig. Het is net of de erkenning van overlijden niet helemaal in mijn systeem zit. Het is bijna zonde, want de dood kan veel verdieping bieden tijdens je leven.

Ik herinner me nog heel goed het moment waarop ik voor het eerst over de dood hoorde. Toen ik een jaar of 6 was vertelde mijn moeder dat het leven niet voor altijd zou zijn. Dit kon ik bijna niet geloven. ‘Ik wil niet dood!’ schreeuwde ik uit, terwijl de tranen over mijn wangen stroomden. Het idee dat mijn bestaan zou eindigen was op dat moment ondraaglijk.

En dat is precies de ironie van het leven

Niemand wil dood, en we spenderen het grootste deel van ons leven met het vergeten van ons levenseinde. We kopen spullen, boeken vakanties en werken keihard om onze doelen te bereiken. Zo hard, dat we af en toe vergeten stil te staan bij de dingen die er werkelijk toe doen. En zo worden we regelmatig wakker geschud door de enige zekerheid die we hebben: de dood. En dat doet pijn. We willen het niet, verzetten ons ertegen en geven het geen erkenning. En zo is de dood voor velen de vijand, in plaats van een waardevolle equivalent van het leven.

Waarom zien we overlijden eigenlijk als iets negatiefs? De dood houdt het leven namelijk in balans. Het geeft waarde aan ervaringen, kennis en ons toekomstbeeld. Het is geen onderbreking van ons drukke leven, maar een element dat kwaliteit geeft aan de tijd die we hebben. Als je dat bewustzijn eenmaal aanspreekt kun je overal kwaliteit vinden. Denk aan je partner, je vrienden en familie. Of de natuur, het strand en met een kop thee op de bank. Het draait niet om je bankrekening, diploma’s en carrière. Het gaat over het voortleven in de herinnering van anderen. Dat maakt jou als persoon onsterfelijk.

Dat doe je door gewoon jezelf te zijn

Echt! Het is helemaal niet zo moeilijk. Je hebt eigenschappen die jou uniek en bijzonder maken: gebruik ze! Ik ervaar regelmatig het gevoel dat ik iets wil betekenen voor deze wereld. Dat ik op de een of andere manier een verschil wil maken. Die drang naar een zinvol leven heeft te maken met mijn bewustzijn van onze eindigheid. Het leven kan behoorlijk druk zijn, waardoor ik regelmatig word afgeleid van mijn échte doel in dit leven. En dat is totaal niet ingewikkeld. Allereerst wil ik gelukkig en content zijn met mezelf. In mezelf vind ik een bron van rust die ik altijd kan aanspreken. Daarbij haal ik elke dag verdieping uit de mensen om mij heen. Ik wil gelukkig zijn met weinig – een simpel leven, dat is pas waardevol.

Leven in liefde, is houden van verlies. Omarm het leven en haar eindigheid – dan ben je elke dag dankbaar dat je er onderdeel van bent.

Liefs,
Olga